Powieść Tadeusza Meszko „Śmieciowi ludzie” to znakomity przykład umiejętnego połączenia prozy rozrywkowej spod znaku sensacji oraz SF z narracją niosącą przesłanie natury ogólniejszej, sięgającej w obszary pytań filozoficznych – o człowieczeństwo; o transhumanizm; o dopuszczalne granice eksperymentu naukowego.

Cenną i stosunkowo rzadko spotykaną umiejętnością Tadeusza Meszko jest sprawne „zamaskowanie”, wymienionych wcześniej, problemów dynamiczną, pełną narracyjnych zwrotów fabułą. Dynamikę akcji powieści „Śmieciowi ludzie” bez najmniejszej przesady można porównać z dokonaniami mistrzów powieści sensacyjnej. Autor potrafi w niezwykle zgrabny sposób połączyć elementy zagadki kryminalnej oraz suspensu, co sprawia, że czytelnik ma duże trudności z oderwaniem się od lektury.

Te fragmenty powieści, w których autor opisuje możliwości genetyki, każą zastanowić się, w którą stronę zaczyna dryfować nasz świat i czy w perspektywie kilkunastu lub kilkudziesięciu lat nasza cywilizacja ciągle jeszcze będzie zasługiwała na przymiotnik „ludzka”.

 

Recenzja wydawnicza Marka Żelkowskiego (pisarz, członka ZLP, redaktora naczelnego portalu „Bibliotekarium”)